Saturday, September 18, 2010

रहन्न कि - revisited

Its my old, already posted poem, with some modifications. These days, more I read the news of my country, read about the things going on, more I feel, my poem is getting close to the reality. I really wish, everything I have been thinking may turn wrong.. so that I will always be proud of my country.


संसारमा मेरो कतै अवशेषै रहन्न कि
विश्व-मानचित्र माझ मेरो देशै रहन्न कि

हत्या हिंसा जताततै सुख शान्ती छैन कहिं
हतास हतास मुहारमा कुनै कान्ति छैन कहिं
देश प्रेममा पग्लिएर आँशु अब बहन्न कि
विश्व-मानचित्र माझ मेरो देशै रहन्न कि

सारंङ्गीले नेपालको भाका गाउन छोड्योहोला
मीठो बोल्दै कोइलीले प्रित लाउन छोड्योहोला
अब मेरो कलमले नि नेपाल नाम कहन्न कि
विश्व-मानचित्र माझ मेरो देशै रहन्न कि

देशका समाचार पढ्दा चस्स चस्स पोलिदिने
कहिलेकाही भावुक भै कवितामा बोलिदिने
मन मेरो अब कहिल्यै भावनामा बहन्न कि
विश्व-मानचित्र माझ मेरो देशै रहन्न कि

दुनियाँले नेपाललाई नेपालीलाई सहन्न कि
विश्व-मानचित्र माझ मेरो देशै रहन्न कि !!!!