उ - मेरो कलम

उ - मेरो कलम

मान्दैन उ अचेल किन एकै पाइलो सर्न पनि
कागजमा अक्षरका बुट्टा सुन्दर भर्न पनि !!

मनका कुरा पोखिदिन नचाहेको होइन होला
तर किन चाहँदैन चाहेको काम गर्न पनि !!

कति सोध्छु चुप हुन्छ मौन बर्तै लिए जस्तो
मान्दैन उ अचेल किन मेरो सामु पर्न पनि !!

उपाय क्यै कसैलाई थाहा भए बताइदिनु
उस्कालागि तयार छु म त जे नै गर्न पनि !!
                             म त जे नै गर्न पनि !!

Enjoying at Disney

This article written by my Dad was published in "The Rising Nepal" I liked it so much that I wanted to post it in my blog.. :)

-Lakshmi Dhar Guragain

It was 1^st January 2010 when we visited one of the most wonderful places among the entire world the "Disney World" situated in Florida, USA. It has five theme parks, out of which, one of the beautiful attractions is “Animal Kingdom”. The day was of New Year. The crowds made me feel that people all over America were present there in the park. There was a person making tattoos and children were painting animal tattoos at their face. I could not escape to capture their amazing face into my camera.



Our group entered the artistic gate of animal kingdom to take full enjoyment. Our group included me, my wife Sapana, my daughter Sadhana, and my son-in-law Prakash, my daughter's sister-in-law Manju and brother-in-law Aamod.  

Out of two main areas of the park (Asia and Africa), we decided to enter in Asia first. When I landed my foot on Asian part; I felt that I was in my country Nepal. The ceilings of stone and jhigti were so attractively demonstrated that I was impressed. My heart felt the sense of joy when I saw yak and yeti hotel over there.

My wife stopped her foot suddenly and also asked us to listen the music being played in the huge speaker. I was totally surprised; the song being played was “resham firiri resham firiri udera jau ki dada ma vanjyang reshan firiri". Some footsteps ahead my daughter showed us a temple looking like Shiva Mandir of Gyaneshwor. We chanted panchshyari mantra "om namah sivaya" and moved forward.

My son-in-law showed the place which almost looked like asan, indrachowk. The style of house over there and the demonstration of kuto, kodalo, mandri, gundri was making our group more and more surprised. My daughter said "daddy look over there", by making the level of spectacles perfect I looked at her requested place there I saw "cocacola jaha pani jahile pani". Similarly we could see illam ko chiya, taja momo, Namaste and many Nepali words written in many places. We felt more proud when we saw the posters of Nepali film “Prem Pinda”, “Ama” etc on the wall.

We saw "Namaste" written in Nepali there

Then, we saw our pride over there, our very own mountain Sagarmatha. It was made by steel and white enamel painted so attractively. Its height was almost equal to 20 storey building. There was made provision for the mountain ride called “Everest Expedition”. My daughter purposed us for the ride I was frightened little bit because its speed was almost 100 km per hour. However, I decided to take part because all group members were interested to go for the ride. I was enjoying initially because the speed was normal but later its growing speed (on the zigzag way, both forward and backward motion) made my heart speed fast too. I was totally frightened and only chanted ram ram. I thought what would my only son in Nepal do if that was our last day in the world. Other people on the ride were screaming with fear and excitement but I could not scream, I was so scared. After the ride both of my eyes filled with tears and I heartily gave thanks to god. However, it was just a roller coaster ride, made for the enjoyment of people. 

On the ride "Everest Expedition"

I thought that if people going there are given the knowledge of real Sagarmatha, they will be eager to see it. For that it would be best if there was “Sagarmatha information centre”. It would make our country's economy strong by lifting the foreign investment since huge amount of foreigners could come to see the real Sagarmatha.

Then we planned the rafting at “Kali River”. People used raincoat while rafting but it was not available with us so we were almost wet after that rafting. After Kali River  we saw interesting Donald duck, Mickey Mouse and other cartoon characters in person and turn by turn clicked photo with  them. The 4'd film we watched was also the very enjoyable moment of our trip. We took other smaller rides of Disney too.

Continuing our trip we went to “Africa” side, a wildlife reserve by very attractive train. We saw different animals there. Some were huge crocodiles lying over the sandy surface, tall giraffes were eating branch of tree. Little forward we saw a rhino with two horns. The wildlife reserve was so naturally designed that we felt meeting those animals in a free environment itself. 

When we took our foot some steps ahead we saw the very famous cartoon character Cinderella busy in taking photographs with the people. Every kinds of people regardless of their age were there wanting to take pictures with her. It was a great thing for them to take a picture with Cinderella.

Then we saw one huge tree and people were busy in taking photograph of it. We also wanted to know the specialty of the tree. Going near that, we saw that tree's branch was carved by pictures of animals. It was so attractively carved that I also could not miss the opportunity to catch the image of that tree into my camera.

Enjoying the day very well we were moving forward my daughter pointed on one board, there was written "Namaste" by showing the picture of joining two hands. Another place in one sign board there was written "yaha basmati chamal, hariyo kerau, gahu paincha" in Nepali we were surprised and honored too because we were feeling like our country Nepal.

After that my wife and I decided to take travel on a rickshaw. It was interesting. We also clicked photo with the dummy of two horn rhino. There were so many dummies to take pictures.

While returning from the “Disney World”, I was thinking if only one of such theme park was there in Nepal, our children could learn so many things from there. We do not have any of such facilities for the children of our country, where they can enjoy and learn new things side by side. If only a small part of the well managed “Disney World” was there in Nepal, if… if…

(Published in The Rising Nepal 30th July 2010 )

भाषाको कुरा

नेपालीलाई एउटै मालामा उन्ने नेपाली भाषा बोलाइमा जति सहज जस्तो लाग्छ त्यति नै अराजक छ लेखाइमा । केही विद्वान्हरूले आगन्तुक शब्दहरूको स्वरूप बदल्न चाहनुभयो र बदलिदिनुभयो जसको फलस्वरूप शहर सहर भयो, कानून काननु भयो, भारतको देहरादून नेपालीमा लेखिँदा देहरादुन भयो तर सार्वजनिक प्रयोगमा भने आउन सकेन ।

डा. तारानाथ शर्माले सुरुमा 'सर्मा' को खुबै प्रचार गर्नुभयो तर पछि उहाँ स्वयंले 'सर्मा' होइन 'शर्मा' लेख्न थाल्नुभयो । आगन्तुक शब्दका 'श' कारहरू 'स' हुनुपर्छ भन्नेहरूले 'शहर' लाई 'सहर' बनाए 'शहीद' सहिद । बालकृष्ण पोखरेलले पनि यस्तैमा सहमति जनाउनुभयो । त्यसैले आफ्नो पुस्तकको नाम 'झर्रो सब्द्यौली' राख्नुभयो । 'शब्द+यौली'- सब्द्यौली । किन यस्तो भयो भन्दा यो शब्द तद्भव हो भन्नुभयो तर पछि स्वयं पोखरेलले आफ्नो किताबको दोस्रो संस्करणमा 'झर्रो शब्द्यौली' भनेर फेरि मोटो श नै राख्नुभयो । खै विद्वान्हरूमा स्थिरता र दृढता ?

नेपाली व्याकरणमा हेमराज शर्माको चन्दि्रका व्याकरणबाट अतिक्रमण हुनथालेको हो । उनले सर्वनामको अतिक्रमण गरेका हुन्, उनले तेसले, एसले र इनी जस्तो रूपलाई बदलेर त्यसले, यसले र यिनी बनाए । यस्तो बनाउनुमा कुनै विशेष कारण भने भेटिएन । हामी उच्चारण गर्दा तेसले नै भन्छौं, त्यसले भन्दैनौं एसले नै भन्छौ, यसले भन्दैनौं । 'जे बोलिन्छ, त्यही लेखिनु पर्दछ' भन्ने कुरामा मेरो पनि सहमति छ । सम्भवतः पोखराका भाषाविद् प्रा. मुकुन्दशरण उपाध्यायले माथिका कुनै कुरामा पनि सहमति दिनुभएन र छुट्टै बाटो रोज्नुभयो । यस विषयमा धेरै विद्वान्हरूले सहमत हुनथालेको पनि देखिएको छ ।

विभिन्न छापा माध्यममा नेपाली भाषाको प्रयोगलाई हेर्ने हो भने दिक्कलाग्दो छ । विशेषगरी आगन्तुक र विभक्तिहरूको प्रयोग । एउटा अखबार 'रेस्टुरेन्ट' लेख्छ, अर्को 'रेष्टुरेन्ट' । हेर्ने हो भने त्यस्ता थुप्रै हिज्जे छन् जसको रूपको कुनै स्थायी स्वरूप छैन । कुनै पनि भाषाका लागि यहाँभन्दा दुःखलाग्दो कुरा के हुन्छ ?

यो सब समस्याको कारण विसं २०३४ सालमा आगन्तुक शब्दहरूमा फेरबदल गर्नु र जनजिब्रोमा भएका सर्वनाम शब्द फालेर यस, त्यसलाई भित्र्याइनु नै हो । त्रिवि र प्रज्ञा प्रतिष्ठानका विद्वान्हरूले 'कानून' लाई 'कानुन', 'गरीब' लाई 'गरिब' इत्यादि लेख्ने नयाँ नियम ल्याइदिए । आगन्तुक शब्दहरूलाई नेपाली भाषामा भित्र्याइनु राम्रो कुरा हो तर एउटा कुरा के भने यिनीहरू जे रूपमा छन्, त्यही रूपमा भित्र्याइनुपर्छ । यिनीहरूको रूप बिगार्नु हुँदैन ।

अंग्रेजी आगन्तुक शब्दहरू पनि प्रशस्त रूपमा नेपाली भाषामा प्रयोग हुँदै आएका छन् । अझ जनजिब्रोमा त यिनीहरूले बासै गरेका छन् । फोन, टिभी, मोबाइल, सोफा, टेबल आदि । 'तिम्रो भिसा लाग्यो ?' ठेट नेपालीमा यसको रूप यस्तो हुन्छ 'तिम्रो प्रवेशाज्ञा लाग्यो ?' यस्तो भइसक्यो, भिसा भन्नेबित्तिकै सारा नेपालीले बुझ्छन् तर प्रवेशाज्ञा भन्दा कमैले बुझ्छन् । भिसाको हिज्जे कस्तो हुनुपर्छ ? यसको अंग्रेजी स्वरूप जस्तो छ, त्यस्तै लेखिनुपर्छ । अंग्रेजी शब्दकोशमा हेर्नुभयो भने यसको उच्चारण 'भीजा' गरिएको छ । यदि हामी नेपालीमा लेख्ने हो भने 'भीजा' लेखिनुपर्छ अरू रूप पाइँदैन । स्टेशन ठीक स्टेसन बेठीक, स्कूल ठीक स्कुल बेठीक, स्वेटर ठीक स्विटर बेठीक, पेण्ट ठीक पाइण्ट बेठीक ।

विभक्तिको प्रयोग पनि नेपाली भाषाको गम्भीर समस्यो हो । एउटा समाचारको शीर्षक हेरौं 'पहिरोबाट परिवारका तीन जनाको मत्यु', यसमा सबै विभक्तिहरू जोडेर लेखिएका छन् । विभक्तिहरूलाई नजोडी लेख्ने हो भने भाषा सरल हुन्छ । विभक्तिलाई नजोडी लेख्दा यस्तो हुन्छ 'पहिरो बाट परिवार का तीन जना को मृत्यु' । विभक्ति जोडेर लेख्दा नयाँ शब्द सिर्जना हुन्छ जुन अशब्द बन्न सक्छ जसको कुनै अर्थ हुँदैन । उदाहरणका लागि 'तालिमले' मैले झट्ट पढ्दा 'ताली मले' पढेँ ।

्रपछि बल्ल बुझेँ यस्तो पो रहेछ 'तालिम' हो । विभक्ति छुट्याएर लेख्दा नै नेपाली भाषा सरल हुन्छ जस्तो लाग्छ । हिन्दी या अंग्रेजीमा पनि विभक्ति जोडेर लेखिँदैन । विभक्ति जोड्ने कुराको विपक्षमा पनि मुकुन्दशरणले कुरा उठाइसक्नुभएको छ तर त्यसतर्फ भाषा विद्वान्हरूको ध्यान गएजस्तो पाइएन । धेरै मानिस बोल्न रुचाउँछन्, लेख्न रुचाउँछन् तर अप्ठ्यारो र कुनै मानक नभएको भाषा कोही पनि सिक्न चाहँदैनन् । यसको प्रचार कम हुन्छ । यति सुन्दर र मीठो नेपाली भाषालाई अजर अमर बनाउन भाषाविद्हरू मिलेर अहिले रहेका विवादलाई सुल्झाउन अति जरुरी छ ।

-सुमन घिमिरे

सौराहा, चितवन

तिम्रालागि

तिम्रालागि भावनाका तानाबाना बुन्दै छु म
मनै देखी निस्किएका शब्द-माला उन्दै छु म !!

दिर्घायु रहु, निरोगी रहु, चाहे जती पाउ सदा
हँसिलो र रसिलो भै जताततै छाउ सदा
शुभकामनाका मीठा भाव आज चुन्दै छु म
मनै देखी निस्किएका शब्द-माला उन्दै छु म !!

बगैंचाका फूलहरु नाच्छन् लगाई प्रीत आज
बज्दैछ कि हावा संगै जन्मदिनको गीत आज
नेपथ्यमा "ह्यापी बर्थ्डे टु यु" कतै सुन्दै छु म
मनै देखी निस्किएका शब्द-माला उन्दै छु म !!


तिम्रालागि भावनाका तानाबाना बुन्दै छु म
मनै देखी निस्किएका शब्द-माला उन्दै छु म !!

रुँदै थिईन देश...

घायल तन, मैला लुगा, छरिएका केश
आज मेरो सपनीमा रुँदै थिईन देश ।

भन्थिन उन्का छोराछोरी उन्का भएनन् रे
माया, प्रेम जस्ता कुरा अब रहेनन् रे
हावी भए रे जताततै तिरस्कार, क्लेश
भन्दै मेरो सपनीमा रुँदै थिइन देश ।

छोराछोरी उनैलाई कुट्न खोज्छन अरे
उन्का झिटिझाम्टापनि लुट्न खोज्छन अरे
बुढेस्काल्मा सहारा कोही भएनन् रे बेश
भन्दै मेरो सपनीमा रुँदै थिइन देश ।

घायल तन, मैला लुगा, छरिएका केश
आज मेरो सपनीमा रुँदै थिईन देश ।
   
(Picture Courtesy: http://beacononline.files.wordpress.com/2008/09/old-lady-nepal-flood.jpg)

    


  

A story : फेसबुक

कलेजको प्रोजेक्टको काम सक्नु थियो उस्को ! रिपोर्ट्को लागि केही रेफ्रेन्स पाईन्छ कि भनेर साइबर क्याफेमा छिरेकी थिई उ त्यसदिन । फेसबुक भनेपछी अरु साथीहरु जस्तो तेत्ती सारो अडिक्टेड त थियिन तर पनि बेलामौका मा कहिलेकही चलाउने गर्थी । www.facebook.com मोजिल्लाको अड्रेस बार मा तेत्ती के टाईप गरेकी थिई , अर्कै मान्छे को फेसबुक प्रोफाइल उस्का अगाडि खुल्यो । मुसुक्क हसेर उभिएको एउटा निकै ह्यान्ड्सम युवकको प्रोफाइल पिक्चर देख्दा एकछिन त उ अक्कबक्क परी । "अभय" नाम पनि राम्रो लाग्यो । ढाँटेको होइन भने उमेर पनि उस्को भन्दा दुई बर्ष मात्र बढी ! पहिलो चोटि तस्वीरमा देखेको अपरिचितको सबै कुरा एकदम मन्पर्‍यो उस्लाई । केही कुरा सोचेर मुसुक्क हांसी, अभय कै एकाउन्ट बाट आफ्नु नाम सर्च गरी अनि "add as Friend" म क्लिक गरी ।

त्यस्पछी उस्को एकाउन्ट बाट साइन आउट गरी, आफ्नु मा लग इन गरी, अनी "अभय" को फ्रेन्ड रिक्वेस्ट लाई "कन्फोर्म" गरी । प्रोजेक्ट, रिपोर्ट, रेफ्रेन्सेस को कुनै ध्याउन्न थिएन उस्लाई शायद बिर्सिसकी थिइ शायद ति कुरा । उस्को दिमागमा अब केबल अभय थियो अनि मनमा अभय लाई अझ जान्ने इक्ष्या !!

बेलुका घर पुग्ने बित्तिकै फेरी कम्प्युटर खोली उस्ले, साधारणतया घरबाट ईन्टरनेट चलाउने गरेकी थियिन उस्ले, त्यस दिन ईन्टरनेट पनि क्नेक्ट् गरी, अनी हतार हतार फेसबुक खोलेर अन्लाइन भै । किन किन उस्लाई अभय अन्लाइन हुन्छ जस्तो लागेको थियो र उस्को अनुमान सहि निस्कियो अभय साँच्चै अन्लाइन थियो ।

"Hey! Do we know each other ?" कुरा उसैले सुरु गरी ।

"Well.." उस्ले पनि रिप्लाइ गर्‍यो । "I do not think we do, I have no idea how did I add you in my facebook. I was kind of confused, when I got the notification that you accepted my request"


अभयले त्यसरी उदेक मानेको देखेर दँग परी उ, कसैलाई यसरी झुक्याउन पाउँदा निकै रमाइलो लाग्दै थियो उस्लाई ।

"Wow! त्यस्तो पनि हुदो रैछ है ? may be its some kind of bug, अहिले फेसबुकमा कत्ती थरिको बग आ'छन रे भन्थ्यो मेरो साथीहरुले ठिकै रैछ" निर्दोष झैं बनेर मन्मनै हाँस्दै भनी उस्ले !


"खोइ त्यस्तो त नहुनु पर्ने हो " बिचरा अभय साँच्चै निर्दोष थियो !!

"जे होस्, अहिले सम्म नचिनेर के भो त .. अब त चिन्न सकिन्छ नि होइन " आदत अनुसार नै फर्वार्ड हुँदै भनी उस्ले ।

"yea, sure" उस्ले जवाफ दियो शायद अलि अलि लाज मान्दै ।

"You know my name, right ? I am Alisha, Everest College मा BIT second year पढ्दैछु "

"कहाँ बानेश्वोर को एभरेष्ट ? "

"Yup"

"Oh, त्यहाँ त म आज दिउसो गएको थिएँ । Do you know Shruti ? BBA Third year पढ्ने ? उस्लाई भेट्न "

अभय ले यति के भनेको थियो उस्को मन त्यसै त्यसै चिसो भएर आयो अभयसँग कुरा गर्ने जोश - जाँगर सबै तेस्सै सेलाए जस्तो लाग्यो उस्लाई ।

"I don't know who she is. Okay then, I got to go. It was nice knowing you" कुराको बिट मार्न खोजी उस्ले ।

"Ok, Hope to meet you again :-), nice meeting you" उस्ले भन्यो ।

अलिशाले फेसबुक, ईन्टरनेट, कम्प्युटर सबै बन्द गरी अनी असाइन्मेन्ट गर्न तिर लागी, श्रुती भन्ने अर्कै केटी को नाम सुने पछि बिरक्तिएकी उस्ले अभयको बारे मा बढी केही सोधिन । मन पनि कस्तो हुदो रैछ कहिले कोही अपरिचित को नाम सुन्दा मक्ख पर्ने कहिले फेरी कुनै अपरिचित को नामैले दिक्क हुने । खासै भन्नु पर्दा त उस्कालागि "अभय" र "श्रुती" दुबै नाम उस्तै हुन अपरिचित, तर "अभय" ले ल्याएको खुशीयालीलाइ "श्रुती" ले आफुसङै लिएर गये जस्तो लाग्यो उस्लाई ।

त्यस्पछि लगत्तै उस्का एक्जाम र प्रोजेक्टका चटाराले गर्दा अलिशा अन्लाईन हुन पाइन, तर कम्तिमा पनि दिनको एकपटक अभय उस्को माष्तिस्कमा आउँथ्यो । अभयसंगै आउँथी श्रुतिपनि अनि अलिशालाई त्यसै त्यसै बैराग लाग्ने गर्थ्यो ।

एक्जामको अन्तिम दिनमा उस्का साथीहरुले एउटा गेट- टुगेदर राखेका थिए । उस्लाई जान त मन थिएन, तर स्मिताको करकापले गर्दा जान वाध्य भै उ ।


क्लासकै एकजना साथीको घरमा भएको गेट-टुगेदरमा उस्का सबै साथीहरु थिए । एक्जाम सकिएको खुशीमा उनिहरु हाँस्दै, नाच्दै, गाउँदै रमाइलो गर्दै थिए । तर उस्को मन कता कता उडिरहेको थियो । पहिले उ यस किसिमका कार्यक्रममा सकृय रुपमा सहभागी हुन्थी । "Heart of the parties" नामै राखेका थिए उस्का साथीहरुले तर त्यसदिन ... उ खुशी थिइन पटक्कै थिइन ।

"अलिशा, तेरो फेबरेट गीत होइन यो, के भाको छ हँ तँलाई आज ? एक्जाम बिग्रेको नी होइन होला तँ जस्तो पढुको" स्मिता पनि छक्क परेकी त्यसदिन बद्लिएकी उ देखेर । सुगम पोखरेलको "पाठशाला" गीत बजिरहेको थियो, अस्ती सम्मको उस्को फेबरेट गीत ।

"Guys, I think our Alisha is in love" जान्ने भएर बोल्यो सुलभ । सबै साथीहरु हासे , अनी उस्ले राती हुँदै जवाफ दिई "Please, त्यस्तो केही होइन, Its just that I am not feeling so good today" कुरा हुँदैथियो, प्राणव एकजना राम्री केटीको साथमा भित्र छिर्यो ।

"Hi Everyone! This is my girlfriend Shruti , हाम्रै कलेजमा BBA थर्ड एअर पढ्छ उ पनि " प्रणवले नयाँ मान्छे चिनायो । श्रुती नाम थियो उस्को पनि अलिशालाई त्यो नाम दुई तीन पल्ट सुने जस्तो भयो, प्रणवले त एकै पल्ट मात्र भनेको थियो। 



ओहो यार प्रणवले त आफु सेकेन्ड एअरमा हुँदै थर्ड एअर को केटी लाई GF बनाएछ" स्मिताले शायद भन्दै थिई कानै मा, तर हिजो अस्तिकी अलिशा भये पो स्मिताको कुरो सुन्थी, उ केही जवाफनै नदिइ श्रुतीसँग परिचय गर्न तिर लागी ।

"हाइ, म अलिशा" श्रुतीसँग हात मिलाउदै भनी उस्ले । एकछिन यता-उताका कुरा गरेपछि उस्ले सोधी "तिम्रो क्लासमा अर्को पनि श्रुती छ कि तिमीमात्र हो ?"

"म मात्र हो किन र ? "

"होइन मेरो एकजना साथीले BBA को श्रुतीलाई चिन्छौ भनेर सोधेको थियो अस्ती भर्खर त्यसैले.."

"को हो र तिम्रो साथी, के नाम ?"

"अभय"

"How did you know him ? Oh wait wait, Alisha right ? फेसबुकमा भेट भाको भन्या होइन ? मलाई नि सोध्दैथियो अलिशालाई चिन्छस भनेर" निकै उत्साहित हुँदै भनी उस्ले

"ये हो र ? so is he your friend ? खास मैले त धेरै कुरा गर्न नि पाको छैन, एक्जामले गरेर "

"he is my cousin, हाम्रो joint family थ्यो अस्ती भखर सम्म .. age मा तेत्ती difference नभाको हुनाले we are like best friends, Oh, he is such a darling brother of mine, अनी I guess तिमीसँग कुरा गर्न लाई अलि desperate नि छ जस्तो लाग्छ"

जिस्क्याएको स्वरमा भनी श्रुतीले, उ लाजले पानी पानी भैसकेकिथिइ, अब उस्को एउटैमात्र ध्याउन्न थियो, कती बेला घर पुग्नु र ईन्टरनेट खोलेर फेसबुकमा अन्लाईन हुनु । कहिल्यै नदेखेको नचिनेको मान्छेसँग बोल्न, गफ गर्न उ अति ब्यग्र भैरहेकी थिइ । दिमागलाई यि कुरा लजिकल लागेको थिएन, पटक्कै थिएन । उस्लाई एउटा कुन हो मुभीको डाइलोग याद आयो "It was not logic, so it was love"

"Love" शब्द दिमागमा के आएको थियो उस्को त मुटुको भित्र कुनामा केही हल्चल भयो । सुन्दा असाध्यै illogical लाग्ने कुराहरु आँफैले महसुस गर्दै थिइ उ त्यसदिन ।

हतार हतार घर पुगेर फेसबुक खोली उस्ले, अभय अन्लाईन त थिएन तर एउटा ईमेल थियो अभयको नामबाट, ईमेलमा लेखिएको थियो :

Hi अलिशा,

I hope you are doing good. मैले भनेकै हुँ, मैले तिमीलाई कसरी फेसबुकमा add गरें भन्ने मलाई केही थाहा छैन, तर जुन दिन तिमीसँग कुरा गरें अनी तिम्रा फोटाहरु हेरें, मेरो मन एकतमासको भएको छ । तिमी कती बेला अन्लाईन आउलिउ र तिमीसँग अझ कुरा गरौंला यति मात्र खेल्छ अचेल मेरो दिमागमा । Please do not get me wrong Alisha, I just want to talk to you, know you more and be your friend. Will you please be my friend ?

Best of luck for your exams,
अभय  

ईमेल पढिसक्दा सम्ममा अलिशाको मुटु बेस्सरी ढुक्ढुक गर्न थालेको थियो । अभयले उस्लाई साथी बन्ने प्रस्ताव राखेको थियो । भलै उ अभयका लागि केही अनौठा कुराहरु महशुस गर्थी मनभित्रबाट, तर अहिले नै नचिनी, नजानी उनिहरुको सम्बन्धलाई कुनै बिशेष नाम दिन पनि चाहन्नथी । अनि उस्ले पनि अभयलाई ईमेल लेख्न थाली:


 Hello Abhaya,
I first want to apologize for being late in responding.   I had been thinking about you, byt because of my exams and submissions, could not be online to talk with you.Yes, I also want to be your friend. भोली देखि त मेरो सेमेस्टर-ब्रेक छ, अरु केही प्लान पनि छैन, I can be able to be online at your time। Either be online tomorrow at this time , or तिमीलाई मिल्ने टाइम मलाई ईमेल गर है । 

Thank you for your sweet email and hope to meet you online soon.

Take Care,
Alisha

"hope to meet you online soon." लेख्नु भन्दा उस्लाई  "Hope to meet you soon" लेख्न मन नलागेको होइन तर आफ्न मनमा उठेका छालहरुलाई नियन्त्रण गरेर संयमित हुन खोजी उ ।

आखिर कस्तो होला अभय, चुरोट खान्छ कि खाँदैन होला, बा-आमालाई कत्तिको सम्मान गर्दो हो, आस्तिक होला नि नास्तिक, पछि नेपालमै बस्न चाहन्छ होला कि बाहिर जान, उस्कालागी प्रेमले कस्तो महत्व राख्ला, यस्तै यस्तै कुराहरुको तर्कनामा रात बित्यो उस्को । मन-मष्तिस्कमा उठेका तमाम कुराहरुले निंदरीलाई आँखासम्म आइपुग्नै  दिएनन । 

भोलिपल्ट अन्लाईन हुने समयसम्म पर्खिन उस्लाई साह्रै गाह्रो भयो । "पर्खाइको पिडा.." गीत कमलमान सिंहले त्यसै गाएका होइन रहेछन भन्ने आज बल्ल बुझी उस्ले ।           

अभय अघिल्लो दिनकै समयमा अन्लाईन आयो ।

"Hey अभय, म तिमीलाई नै पर्खेर बसेको" कुरा फेरी उसैले सुरु गरी 

कसैसँग कुरा गर्न, बोल्न कुनै अप्ठ्यारो लाग्दैनथ्यो उस्लाई पहिले पहिले । तर त्यसदिन उस्लाई अप्ठ्यारो लागेको थियो सुरुमा । सुरुमै मात्र लागेकोथियो  अप्ठ्यारो, कुरा हुँदैगयो उ खुल्दै गई अनि उसँगै आफ्ना मनका कुरा खोल्दै गयो अभयलेपनि ।   

"मलाई साथीहरुले "लजालु" भन्छन, श्रुतिले त झन एक्दमै जिस्काइरहन्छे, केटीहरु सँग बोल्न लाज मान्ने भनेर, त्यो ईमेल तिमीलाई लेख्दा पनि कत्तिचोटि correct गरेको थिए, कत्तिचोटि पढेको थिए" यसो भन्दा अभय उस्लाई एक्दम cute लागेको थियो । अभय honest र innocent छ भन्ने उस्ले बुझिसकेकी थिइ ।    

त्यस्पछि हरेक दिन गफिन थाले उनीहरु । घर-परिवारका बारे, आफ्ना हब्बिहरुका बारे, भविश्यका बारे , फिल्महरुका बारे , हिरो-हिरोईनका बारे, देशका बारे, विदेशका बारे अनि लेखखरुका बारेपनि ।  अलिशा Wordsworth कि भक्त थिइ, अभय देवकोटाको पूजारी रहेछ । Wordsworth को "The Solitary Reaper" र देवकोटाको "गाउँछिन हँसिया गीत" का बारे मा चर्चा पनि गरे उनिहरुले । कतै कतै केही
केही कुराहरु फरक भये पनि उनिहरुका धेरै जसो आनिबानिहरु, सोचाइहरु र चाहनाहरु उस्तै उस्तै नै थिए ।     

आफ्नो जिन्दगीनै बदलिये जस्तो लग्थ्यो उस्लाई अचेल, झर्को लाग्दैनथ्यो, रिस उठ्दैनथ्यो ।  अभय अन्लाईन नहुन्जेल, अन्लाईन भएपछी एसो भन्छु उसो भन्छु भन्ने सोच्थी, अनि अन्लाईन भएर अभय सँग कुरा गर्न थालेपछी, अभय भन्दा बाहिर पनि दुनियाँ छ भन्ने नै बिर्सिन्थी । अभय भन्थ्यो पहिले
कसैसँग उस्ले तेत्ति खुलेर कुरा गर्न सकेको थिएन, उ भन्थी पहिले कसैको लागि उस्ले यती मिठा मिठा भावनाहरु अनुभुत गरेकी थिइन । यसरी नै अघि बढ्दैथियो उनिहरुको "Elationship" ।           

यत्तिकैमा अभयले उस्लाई भेटेर पनि कुरा गर्न मनलागेको कुरा राख्यो ।

"Can I come to your college to meet you ?"  उस्ले सोध्यो ।

"Why do you want to meet me ?" अलि डराउँदै  भनी उस्ले । त्यो  डर के को थियो थाहा थिएन उस्लाई , किन भने अभयलाई भेट्न त उ पनि चाहन्थी ।

"Don't you ?"

"I do but.. OK then आज बेलुका ४ बजे हाम्रो कलेज gate मा भेटौँ  न त " यत्ती लेख्दा उस्का हातहरु लग्लग कामिरहेका थिए ।                

त्यसदिन उस्ले क्लासमा concentrate गर्नसकिन, स्मिताले त अब सोध्न पनि छोडिसकेकी थिइ, के भयो भनेर । पहिले कहिल्यै आफ्नु लूक्स को चिन्ता नगर्ने उस्ले त्यसदिन "मेरो कपाल कस्तो भाको छ ? यो एअर-रिङ्ग त राम्रो छ है ? कस्तो होला हाम्रो कलेज dress ,it does not suit on me at all " भनेर
स्मिताको दिमाग खाइसकेकी थिइ , अनि स्मिता तीन छक्क परेकी थिइ ।    

यत्तिकैमा बेलुकाको चार पनि बज्यो । साथीहरुको नजरबाट आफुलाई बचाउंदै गेटसम्म पुगी उ । अभय पहिले नै त्यहाँ आइपुगेको रहेछ । फोटाहरुमा देखेको अनि मन-मश्तिस्कमा त्यसरी छाएको मान्छेलाई नचिन्ने त कुरै थिएन । मुसुक्क हाँस्यो अभय, अलिशाका मुर्ति जस्तै भई । नजिकको एउटा रेस्टुराँमा गये उनीहरु । अरुबेला को अलिशाले कुरा सुरु गर्थी, त्यसदिन अभय हड्बडाये झैं देखिएको थियो अलिशा कामिरहे झैं देखिएकी थिई । 

निकै बेरको मौनता पछि हिम्मत अभयले नै निकाल्यो ।

"So how was your day? "    

"Good, yours ?"

"I don't know, एकतिर तिमीलाई भेट्नपाउने खुशी अर्कातिर भेटेर के भने भन्ने दुबिधामैं बित्यो मेरो त दिन"                   

"कस्तो दुबिधा ?" अलिशाले सोधी ।

"अलिशा, यो कुरा लाई कसरी तिम्रा अगाडि राख्नु भन्ने सोचेरै म पगल हुन लगिसकेँ,  I think it was our destiny who made us add each other in facebook. I think our destiny wants us to be together. I think I love you, do you ?"

अभयले एत्ती छिट्टो  छिट्टो यि कुरा भन्यो, मानौँ उस्ले रटेर आएको थियो यि सब कुरा ।  

"I first want to confess one thing." यत्ती भनेर अलिशाले उसैले अभयको अकाउन्टबाट आफुलाई add गरेको कुराको बेलिबिस्तार लगाई . "I did not do anything to cheat anyone. I never meant to hurt you, but I do not know why I added myself in your facebook. Do you think its a cheating ? Do
you still love me ? " यति भन्दा अलिशाका आँखाबाट आशु बग्न सुरु गरिसकेका थिए । 

"साँच्चै ?" छक्क पर्‍यो अभय, अनि अलिशाका आँशु पुछ्दै भन्यो  "Yes, I still do. Do you ?"

"Yes I do too" अलिशाले जवाफ दिई ।

यसरी ख्याल ख्यालमा सुरुभएको उनिहरुको "Elationship" एउटा अटुट "Relationship" मा बदलियो ।
~The End~

के भो ?

मान्छेको जीवनको जहाँ मोल छैन
नियमका कुराहरुको कुनै तौल छैन
फेरी त्यही हुन्छ भने पोहोर परार जे भो
नयाँ साल आयो, आयो त के भो ?

खुल्नु पर्ने सुन्दर देश बन्द भाका बेला
बिकासको गती मन्द मन्द भाका बेला
कोइलीले कुहु कुहु गायो त के भो
नयाँ साल आयो, आयो त के भो ?

हत्या-हिंसा जताजतै सुरक्षाको भान छैन
"शान्ति" सँग कसैकोनि जहाँ चिनाजान् छैन
बसन्तले पालुवा नि ल्यायो त के भो
नयाँ साल आयो, आयो त के भो ?

तिमीलाई के हुन्छ ?

कागले कान लग्यो भन्दा कागका पछि कुद्छौ
मिल्न जान्या छैनौ कहिल्यै परस्पर जुद्छौ
देशको अशान्तिले तिम्रो मन कहिले छुन्छ ?
म जहाँसुकै जन्मेपनि तिमीलाई के हुन्छ ?

ह्रितिक रोशन काण्ड भन्दै नेपालीलाई मार्छौ
इराकको विरोध भन्दै आफ्नै देश बाल्छौ
आफ्नाहरुको दु:खमा तिम्रो मन कहिले रुन्छ ?
म जहाँसुकै जन्मेपनि तिमीलाई के हुन्छ ?

(Lets not just always talk about Buddha's birthplace, but care enough to apply his peace messages in our lives...)

मेरो देश बाँचिरहोस्

रङ्गिचङ्गी डाँफेचरी डाँडापाखा नाचिरहोस् 
मेरो फेवातालमा सधैं माछापुछ्रे हाँसिरहोस् 
झन्डा यही फर्फराओस सगरमाथा शिखरमा  
लाखौंलाख वर्षसम्म मेरो देश बाँचिरहोस्  


मेची-कोशी, मुगु-डोल्पा एकै बनिरहुन सदा  
नेपालीले नेपाललाई आफ्नु मानिरहुन सदा 
एकताको हाम्रो माला सधैं सधैं गाँसिइरहोस्  
लाखौंलाख वर्षसम्म मेरो देश बाँचिरहोस् 


कालो बादल फाटोस् छिट्टै एउटा नौलो बिहानसँगै  
माया फैलोस जताततै बिकासको मुहानसंगै 
सुनौलो त्यो इतिहासलाई वर्तमानले साँचिरहोस्  
लाखौंलाख वर्षसम्म मेरो देश बाँचिरहोस्